Nieuwe detransitie-studie: waarom 957 mensen stopten met hun transitie

Een nieuwe studie in The Journal of LGBTQ+ Mental Health brengt in kaart waarom mensen hun transitie stoppen of terugdraaien. De redenen blijken sterk uiteen te lopen. Dit artikel geeft weer wat de samenvatting van de studie meldt; cijfers over autisme staan daar niet in.

De studie in het kort

Onderzoekers rond MacKinnon lieten 957 deelnemers van 16 jaar en ouder in de Verenigde Staten en Canada een online vragenlijst invullen, van 1 december 2023 tot en met 30 april 2024. Alle deelnemers gaven zelf aan dat ze ervaring hadden met het stoppen van een transitie of met detransitie. De deelnemers waren overwegend wit (86 procent), bij de geboorte als meisje geregistreerd (79 procent), 29 jaar of jonger (76 procent) en woonachtig in de Verenigde Staten (74 procent). Bijna allemaal hadden ze een sociale transitie gemaakt (92 procent) en 65 procent was begonnen met medische behandelingen. De studie is in 2026 gepubliceerd en beschrijft naast de kenmerken van de deelnemers ook 21 mogelijke redenen om een transitie te stoppen of terug te draaien (bron).

Waarom mensen detransitioneren

De redenen die deelnemers opgaven waren uiteenlopend. De samenvatting noemt de redenen die deelnemers 'enigszins' of 'sterk' van toepassing vonden: een verschuiving in hoe iemand over gender en gendernormen dacht (52 procent), een verandering in de eigen identiteit (47 procent), het uitblijven van een verbetering van de mentale gezondheid tijdens de transitie (40 procent), discriminatie (39 procent) en onvoldoende steun (38 procent). Een kleine groep (6 procent) stopte met medische behandelingen door beleidswijzigingen in de eigen staat.

Een gevoel van onvrede met het lichaam of met jezelf kan uit verschillende bronnen komen, en die bronnen vragen niet allemaal om dezelfde aanpak. Daar draait differentiaaldiagnostiek om.

Wat de samenvatting niet zegt over autisme

Voor deze site is de vraag naar autisme het meest relevant. De samenvatting van de studie noemt daarover geen cijfers, en ook niet over belastende jeugdervaringen. De volledige tekst zit achter een betaalmuur en is voor dit artikel niet geraadpleegd. Wat de studie op die punten heeft gevonden, laten we hier daarom buiten beschouwing.

Identiteit die in beweging blijft

De deelnemers rapporteerden gemiddeld 4,22 verschillende genderidentiteiten of -expressies in hun leven, wat de onderzoekers een aanzienlijke vloeibaarheid van identiteit noemen. Van de deelnemers gaf 42 procent aan de transitie te hebben gestaakt en later weer te hebben hervat. Dat beeld van een zoektocht die niet lineair verloopt, is precies waarom voorzichtigheid en tijd in de diagnostiek ertoe doen: een identiteit die op je zestiende vaststaat, hoeft dat op je twintigste niet meer te zijn.

Wat dit betekent voor de zorg

De onderzoekers concluderen dat detransitie uiteenlopende ervaringen omvat: innerlijke verschuivingen in identiteit, psychologische overwegingen, de omgang met anderen en structurele factoren. Volgens hen onderstrepen de bevindingen de noodzaak van individueel afgestemde transitiezorg die rekening houdt met vloeibaarheid van identiteit, minderheidsstress en verschillende routes naar detransitie.

Voor ouders en behandelaars is de les niet dat autisme genderdysforie 'verklaart' of ongeldig maakt. Het is dat een zorgvuldig traject de tijd neemt om na te gaan wat er nog meer meespeelt.